Cze. Pomyślałam,że coś opiszę, choć nie wiem czy to było realne doświadczenie. W każdym razie nie zmieniło mnie ono. Nie zmnieniło też mojego postrzegania świata.
Po przeczytaniu jakiejś buddyjskiej książki ( oraz zawartych w niej opisów różnych doświadczeń) przyśnił mi się sen, który nawiązywał do tych historii. To znaczy w tym śnie byłam częścią wielkiej mandali. Kiedy robiłam krok mandala rozsypywała się ,by ułożyć się z następnym krokiem.Miałam poczucie,rozumienia wszystkiego, a jednocześnie niemożliwości uchwycenia lub nazwania czegokolwiek.
Dziwne było to, że zorientowałam się,iż każdy krok to mój wdech lub wydech , oraz to, że w pewnym momencie wiedziałam,że nie śpię ...a sen trwał jeszcze przez chwilę. Wygasał powoli, jak wycisza się powoli piosenka w radio.
To tyle. Pozdrówka.

Witaj Zuzao,
Piękny sen. Pełen symboli związanych z duchowością. Zazdroszczę ci go. Może miałaś "jasny sen". Mi kojarzy się z doświadczeniami opisanymi w książce "Słońce i cień" Kennetha Kelzera. Pozdr

Pare lat temu, gdy praktykowalem medytacje wg. instrukcji z ksiazki Sogyala Rinpocze mialem bardzo ciekawe doswiadczenie.

Pamietam, ze siedzialem przy komputerze piszac na forum zen na serwer agh (to byly jeszcze czasy tekstowych terminali forum). W pewnym momencie cos mnie pchnelo ku medytacji.

Usiadlem wtedy z muzyka Oldfielda - taki mialem wtedy nawyk.

Po krotkiej chwili cos sie stalo. Trudno mi to dokladnie odtworzyc po latach ale calosc miala dwa etapy. Pierwsze to bylo nagle przeskoczenie do niesamowitej wizualizacji - przestrzeni z przemieszczajacymi sie kolorowymi nicmi. Bylem w trakcie tego wydarzenia przekonany - nie wiem czemu - ze to sa moje mysli. Trwalo to bardzo krotko i nagle stalo sie cos niezwyklego - "zobaczylem" we wszystkim "usmiech Boga" - tak to nazywam choc trudno mi dokladniej sprecyzowac co to bylo. Efekt tego doswiadczenia trwal 3 dni - chodzilem jak ekstazie, stopniowo opadajacej. Wszystko bylo piekne, proste i jasne. Wszystko sie do mnie usmiechalo. I bylem przekonany o nieodstepujacej mnie na krok silnej Obecnosci.

Pamietam, ze zaraz jak wstalem podszedlem do komputera - na forum ktos podal jakis cytat z Lamy Olego mowiacego o doswiadczeniu glebokiego przebudzenia a ja ze 100% pewnoscia i jasnoscia o czym mowi Ole podpisalem sie pod tym tekstem - "Wiem, Lama Hobbit". Stad moja internetowa ksywka lhobbit - to wersja skrocona :)

Pamietam, ze bylem wtedy absolutnie pewien o czym mowi Lama Ole.

Po trzech dniach stalo sie jednak cos dziwnego - zaczalem tracic ow "usmiech Boga". Zaczelo mnie ogarniac przerazenie, ze juz nigdy tego nie doswiadcze. Jednoczesnie balem sie usiasc do medytacji z leku ze tego nie odnowie. Ale w koncu usiadlem. Nie udalo. Rzeczywistosc stala sie ponownie "normalna". Pamietam ze sie poplakalem i bylem bardzo smutny.

Pozdrawiam
lhobbit